Op één of ander niveau zijn we allemaal een beetje nationalistisch. We zijn trots op onze nationaliteit, en laten dit graag zien. Eigenlijk is het gewoon een excuus om af en toe eens te doen waar we zin in hebben: betogen, staken, klagen over vreemdelingen, lachen met toeristen, in overdreven mate bier drinken,… Misschien is dit wel vier dagen te laat, maar ik dacht er aan om ook eens de “typische Belg” uit te hangen. En hoe kan je dit beter verwezenlijken dan door een goed pak frieten te gaan eten?

Als je een trein wilt die op tijd rijdt, dan moet je overstappen op miniatuurtreintjes. Een leuk filmpje over treintjes is altijd lachen.

Na een drukke werkdag besluit je om huiswaarts te keren. Uiteraard ben je ook één van de gelukkigen die met het treinverkeer reist. Om 17:00 uur stipt haast je je als een gek naar het station om de trein van 17:10 uur te halen. Op dit moment ga je er dus ook van uit dat de treinen op tijd vertrekken en aankomen… Helaas, daar maakt de NMBS al snel een desillusie van. De kristalheldere klanken weergalmen uit de Auschwitz-luidsprekers, meldend dat de trein een vertraging heeft van 5 minuten. Diezelfde aangename stem meldt 5 minuten later dat de trein een vertraging heeft van 10 minuten, om 10 minuten later te kunnen mededelen dat de trein nu reeds 15 minuten vertraging heeft. Om half zes hoor je dan in de verte het treintje aankomen.

Eenmaal ingestapt, zet je je rustig op je plaats in de waan dat je zorgeloos kunt soezen tegen de pseudo-lederen zetels (also known as: plastieken zetels) in de 2e klasse. Helaas! Na het zorgvuldig bekijken van het vervoersbewijs, wijst de vriendelijke treinbegeleider je er even op dat “Mechelen – Nekker” geen station is, het is namelijk “Mechelen – Nekkerspoel”. Op dat moment probeer je je zodanig in te houden zodat je de palm van je hand niet als een utilitair voorwerp hoeft te gebruiken om even je mening te geven aan die conducteur. Dit station voluit, in het juiste vakje, op een ”Key Card” schrijven, is hetzelfde als een Frankfurt-worst door het oog van de naald duwen: het past nu eenmaal niet. Doch, je glimlacht even vriendelijk, je verontschuldigt je, en je kijkt alsof je iets verschrikkelijk hebt gedaan waarvan je enorm veel spijt hebt.

Met een strenge, maar voldane blik wandelt hij verder het gangpad van de 2e klassa af. Hij weet dat hij goed gewerkt heeft vandaag. Treinbegeleider… de job van je leven.

Welkom op deze wereld.